ZOOlogia stosowana (4 cz.). Grunt to pospolitym nie być

Zwierzęta towarzyszą człowiekowi od zawsze, i są jak ludzie, czują. Miejmy więc serce dla nich i kochajmy je jak bliźniego. I te domowe, i te dzikie. Ich życie zależy w dużej mierze od nas.

Zwierzaki domowe i niedomowe w mojej domowej galerii

- Z drogi! Tu ja pilnuję!

Przekroczysz teren… nie daruję!

- I co się gapisz jak ciele na malowane wrota?!

A z resztą, gap się, skoro naszła cię taka ochota.

- Etatowy dzwonnik na pastwisku, to fucha nad fuchami.

Nie wierzycie? Popatrzcie i… zatrudnijcie się sami.

- Uważaj, byczkiem Fernando nie jestem!...

Ale zapraszam, bardzo zapraszam na moją fiestę.

Koń jaki jest, każdy przecież widzi...

Niektórzy się go boją, nikt jednak z niego nie szydzi.

Siwy koń staruszek pasie się i prycha,

chciwie wciąga chrapami powietrze i… do kasztanki wzdycha.

Kasztanka młoda w stronę siwego konia prycha:

- Widzę staruszku, że przemawia przez ciebie pycha!

- Ech, wy, rasowe konie,

czasami z was to wielkie wałkonie!

- Cześć! Jestem kozioł Bodzio, który nie bodzie…

Za bezstresowym wychowaniem jestem, bo jest teraz w modzie.

- Zapraszamy do siebie... Zapraszamy!

Ale tylko dobrych ludzi, złych rogami wypraszamy.

- Jedziemy na wycieczkę - autostopem!

Kierunek Pacanów... i z powrotem.

Woła kozioł na widecie:

- Sami wchodzicie i sami się anonsujecie!

- Ja się boję, ja chcę do mamy!!!

A która to moja mama, jak ich tyle tu mamy?

- Tak jak my, nikt nie jest spolegliwy...

Przyznaj szczerze, bądź sprawiedliwy.

Miłe tête-à-tête potrzebne jest każdemu,

nawet zwierzęciu typowo stadnemu.

Do jakiekolwiek rodziny nie zajdziesz,

tam czarną owcę - zawsze - znajdziesz.

Pasą się osły pasą...

a ludzie przechodząc obok, wciąż się do nich łaszą.

- Tak, jestem osioł, ale nie taki znów uparty…

Ty z tym pstrykaniem zdjęć jesteś bardziej uparty.

Dzik jest dziki, ale nie zawsze zły…

Zły jest tylko wtedy, kiedy pokazuje kły.

- My też świniami jesteśmy, ale nie dzikimi...

Przybyłyśmy z Hanoi, jesteśmy więc:… no, no…?! Tak, wietnamskimi.

- To ja, wiewiórka, czekam tu od rana,

aż wyjrzysz przez okno i dasz mi banana.

(Ta wiewiórka często odwiedza mój ogród. Jest łasa na banany. Raz rzuciłam

 jej kawałek i widać, że jej posmakował. Przybiega teraz niemalże 

codziennie, wspina się na jabłoń i... czeka, spoglądając w moje okno).

- Uwielbiam orzeszki, każdy o tym wie...

Niech więc każdy o tym pomyśli, zanim wszystkie zje.

- Czarnej wiewiórki jeszcze tu nie było?

To dobrze, bo wraz z nią, śniadanko by moje wybyło.

- Tak, tak, nie dziw się, czarna wiewiórka jestem.

Dlaczego czarna? Bo... naturalna jestem.

To ja – naturalniejsza - jeszcze jestem!

Bo trochę ruda i trochę czarna jestem. 

HKCz

(26.07.2012.)

ZOOlogia stosowana (3 cz.). Ludzkie przywary

Kiedy przeglądam fotki zwierzaków na komputerze, niemal zawsze nasuwają mi się dziwne skojarzenia związane z naszym, ludzkim życiem. Czy aby aż tak bardzo dziwne? Hmm… chyba nie.
(I i II część ZOOlogii stosowanej jest > tutaj)

Przywary ludzkie

spersonifikowane u zwierząt

Jaki koń, każdy widzi…

Jeden go lubi, drugi z niego szydzi.

Koniowi to jednak wszystko zwisa

poniżej pęcin, albo …… ;)

Łaciata krowa o imieniu Kika,

po pastwisku nieustannie bryka.

Rasowego byka zewsząd wypatruje,

co w prokreacji ją poratuje.

Przyszła koza do woza...

Tak jak to zwykle koza.

O siano pachnące poprosiła,

choć nim wcześniej pogardziła.

Z baranem lepiej w szranki nie stawać,

z nim zawsze trzeba się czegoś obawiać:

Jak nie przysłowiowej jego głupoty,

to jego rogów… i braku cnoty.

Ten kto jest płochliwy, dobrze wie,

że o wielu ważnych rzeczach nie dowie się.

Nikomu się jednak obłaskawić nie daje,

woli życie w samotności i własne Himalaje.

Świnia mała, czy świnia duża…

różnica jest, choć wcale nieduża.

Podobnie jak świństwo zrobione komuś.

Lecz czy to zrozumie któryś chamuś?

Ciało nie zawsze odzwierciedla duszę.

Kto tego nie wie, dowieść mu muszę.

Wystarczy spojrzeć na ciała geniuszy...

Czy one ujawniają, co gra im w duszy?

Ameryka to ponoć wielki raj…

Zaś Polska, to tylko dziki kraj.

Ktoś tak powiedział swojego czasu

i teraz drzewo wozi do lasu. (?)

Wielbłąd to ma klawe życie,

wędrować może po całym świecie.

I nigdzie, nawet na Rusi,

że jest wielbłądem, udowadniać nie musi.

Ten kto naprawdę siebie szanuje,

zawsze i wszędzie nad sobą panuje...

I nie ma ambicji by zostać posłem,

by go nie kojarzono ze zwykłym osłem.

…A o mnie przysłów jest bardzo wiele,

I nie są to żadne trele-morele.

Wszystkie do człowieka się odnoszą.

Jeśliś nie baran, pojmiesz o czym głoszą.

HKCz

28.02.2014.

Jak to jest być maniakiem fotografowania

(z cyklu: „Pół żartem, pół serio”)

Tylko maniak fotografii wie,

ile napracować trzeba się,

by uchwycić niepowtarzalne momenty,

 i przez obiekt fotografii nie zostać napadniętym. 

Od dziecka lubię fotografować. Aparat fotograficzny mam zawsze przy sobie. A nuż nadarzy się jakaś okazja na niepowtarzalną fotkę? Zdaję sobie sprawę, że czasami z tym fotografowaniem potrafię być namolna, ale żebym miała być aż tak ostro potraktowana jak osóbka na załączonym wyżej obrazku, co to, to nie! Jak do tej pory jeszcze mnie nikt tak nie potraktował… Że co? Że wszystko przede mną? No nie wiem, nie wiem… Postaram się uważać i mieć oczy szeroko otwarte, nie tylko obiektyw. ;)

Uwaga! Snajper na posterunku! ;)

Na wszelki wypadek daruję sobie Australię, skoro tamtejsze zwierzaki biją turystów z aparatem fotograficznym. Nasze rodzime zwierzaki nie są aż tak agresywne i nie protestują przed zrobieniem im fotek. Ba, nawet wdzięcznie do nich pozują. 

Kiedy przeglądam fotki zwierzaków na komputerze, niemal zawsze nasuwają mi się dziwne skojarzenia związane z naszym, ludzkim życiem. Czy aby aż tak bardzo dziwne? Hmm… chyba nie. 

Jaki koń, każdy widzi…

Jeden go lubi, drugi z niego szydzi.

Koniowi to jednak wszystko zwisa

poniżej pęcin, albo …… ;)

Łaciata krowa o imieniu Kika,

po pastwisku nieustannie bryka.

Rasowego byka zewsząd wypatruje, 

co w prokreacji ją poratuje.

Przyszła koza do woza...

Tak jak to zwykle koza.

O siano pachnące poprosiła,

choć nim wcześniej pogardziła.

Z baranem lepiej w szranki nie stawać,

z nim zawsze trzeba się czegoś obawiać:

Jak nie przysłowiowej jego głupoty, 

to jego rogów… i braku cnoty. 

Ten kto jest płochliwy, dobrze wie,

że o wielu ważnych rzeczach nie dowie się.

Nikomu się jednak obłaskawić nie daje,

woli życie w samotności i własne Himalaje.

Świnia mała, czy świnia duża…

różnica jest, choć wcale nieduża.

Podobnie jak świństwo zrobione komuś.

Lecz czy to zrozumie któryś chamuś? 

Ciało nie zawsze odzwierciedla duszę.

Kto tego nie wie, dowieść mu muszę.

Wystarczy spojrzeć na ciała geniuszy...

Czy one ujawniają, co gra im w duszy?

Ameryka to ponoć wielki raj… 

Zaś Polska, to tylko dziki kraj.

Ktoś tak powiedział swojego czasu

 i teraz drzewo wozi do lasu. (?)

Wielbłąd to ma klawe życie,

wędrować może po całym świecie.

I nigdzie, nawet na Rusi,  

że jest wielbłądem, udowadniać nie musi.

Ten kto naprawdę siebie szanuje,

zawsze i wszędzie nad sobą panuje...

I nie ma ambicji by zostać posłem,

 by go nie kojarzono ze zwykłym osłem.

…A o mnie przysłów jest bardzo wiele,

I nie są to żadne trele-morele.

Wszystkie do człowieka się odnoszą.

Jeśliś nie baran, pojmiesz o czym głoszą.

***

A ja zawsze na posterunku...

Nikomu nie dam się ruszyć. ;)

Uwiecznianie obrazów jest pasją,

która gra mi w duszy. 

HKCz

28.02.2014.